AI ile çalışırken verimlilik, tek seferde kusursuz bir cevap almak demek değil. Ben verimi, doğru sonuca kaç anlaşılır adımda ulaşabildiğimle değerlendiriyorum. Bunun için önce bağlamı kuruyor, işi sınırlandırıyor ve çıktıyı nasıl kontrol edeceğimi belirliyorum. Uzun bir konuşmanın içindeki en önemli kararın kaybolmasını böyle önlemeye çalışıyorum.
Önce mevcut durumu tarif ediyorum
Bir sayfa üzerinde çalışırken yalnız ekran görüntüsünü vermek yetmiyor. Sayfanın amacı, kullandığı altyapı, mevcut veri kaynağı ve değişmemesi gereken davranışlar da önemli. Ürün kartının görünümünü değiştirmek istiyorsam fiyatın nereden geldiğini, kartın hangi sayfaya gittiğini ve farklı seçeneklerin nasıl temsil edildiğini önce netleştiriyorum.
Bağlamın her satırı faydalı olmak zorunda. Konuyla ilgisiz uzun dosyalar, tekrar eden açıklamalar ve eski kararlar odağı dağıtabiliyor. Bu yüzden kaynakları seçerek paylaşıyorum. Bir bilgi doğrulanmışsa kaynağını belirtiyorum; eksikse eksik olduğunu yazıyorum. AI’nın boşlukları makul görünen ayrıntılarla doldurmasına gerek bırakmamaya çalışıyorum.
İşi sonucu görülebilen parçalara bölüyorum
“Siteyi iyileştir” gibi bir görev değerlendirmesi zor bir sonuç üretir. “Kategori filtresi seçildiğinde yalnız ilgili ürünleri göster ve filtre sıfırlanınca listeyi geri getir” dediğimde beklenen davranış görünür hale gelir. Böyle bir parça tamamlandığında hem tasarımı hem işleyişi kontrol edebilirim.
Menureen gibi bilgiye dayalı asistan çalışmalarında da aynı yaklaşımı kullanıyorum. Önce kaynak içeriğin düzeni, sonra uygun bilginin seçilmesi, ardından cevabın bu bilgiyle ilişkisi üzerinde duruyorum. Tek bir konuşmayı başarılı görmek, bütün sistemi doğruladığım anlamına gelmiyor. Eksik bilgi ve insan desteğine geçiş gibi durumları ayrıca ele almak gerekiyor.
Kabul ölçütünü komutun içine koyuyorum
Kabul ölçütü benim için yapılacaklar listesinden daha kullanışlı. İş tamamlandığında gözlemleyebileceğim davranışı tarif ediyor. Bir örneği aşağıya bıraktım. Burada önemli olan kullanılan kelimelerin özel bir formülü olması değil; amaç, kaynak, sınır ve kontrolün aynı yerde bulunması.
Bu taslağı her işte aynı biçimde kullanmıyorum. Küçük bir metin düzeltmesinde birkaç cümle yeterli olabilir. Ürün verisi, canlı tema veya çok dilli içerik değişiyorsa kapsamı daha ayrıntılı tarif ediyorum. İş büyüdükçe komutu uzatmak yerine kararları ve görevleri ayrı parçalara bölmek genellikle daha anlaşılır sonuç veriyor.
Amaç: Ürün listesindeki kategori filtresini iyileştir.
Bağlam: React arayüzü; mevcut ürün kayıtları kaynak kabul edilecek.
Kapsam: Filtre davranışı ve seçili durumun görünümü.
Korunacaklar: Ürün adı, fiyat, bağlantı ve kategori verisi.
Kabul ölçütleri:
- Bir kategori seçildiğinde yalnız ilgili kayıtlar görünür.
- Tümü seçeneği bütün kayıtları geri getirir.
- Kontrol klavyeyle kullanılabilir ve seçili durumu anlaşılırdır.
- Dar ekranda yatay taşma oluşmaz.
Teslim: Değişikliği ve kontrol edilen davranışları açıkla.
Eksik bilgi varsa varsayımı gerçek gibi sunma.Üretilen sonucu farklı gözlerle kontrol ediyorum
Kodun derlenmesi önemli bir kontrol ama kullanıcı akışının tamamını göstermiyor. Filtreye gerçekten tıklamak, boş sonuç durumuna bakmak, bir ürün detayını açıp geri dönmek ve telefondaki yerleşimi incelemek gerekiyor. AI’nın “tamamlandı” demesini bu kontrollerin yerine koymuyorum.
Veri tarafında da aynı ayrımı yapıyorum. Ölçüm gelmemesiyle değerin sıfır olması aynı şey değil. ORBIT üzerinde düşündüğüm veri sunumunda bu ayrım özellikle önemli. Henüz bağlanmamış bir kaynağı sıfır trafik veya sıfır hata olarak göstermek, kullanıcıyı yanlış bir karara götürebilir. Doğru arayüz bazen sayının yerine açıklama göstermektir.
Bir sonraki adıma temiz bir kayıt bırakıyorum
İşin sonunda kısa bir not tutmak sonraki çalışmayı hızlandırıyor. Ne değişti, hangi kaynak kullanıldı, hangi davranış kontrol edildi ve ne belirsiz kaldı? Bunları kaydettiğimde yeni bir konuşma açsam bile başlangıç noktam hazır oluyor. Büyük bir sohbet geçmişine güvenmek yerine küçük bir güncel özet tutmayı daha yararlı buluyorum.
Verimli kullanımın benim için karşılığı bu düzen: yeterli bağlam, değerlendirebileceğim küçük bir görev ve açık kabul ölçütleri. Bir komutun uzunluğu ya da kullanılan modelin iddiası tek başına kaliteyi belirlemiyor. Çıktıyı okuyabilmek, soru sorabilmek ve gerçek davranışla karşılaştırabilmek işin verimini belirliyor.